अनेक वर्षांनंतर जेव्हा शर्मिलाला मुलगी झाली, तेव्हा तिच्या मुलीच्या बारशाचे डेकोरेशन संदीपनेच केले. आज शर्मिला अभिमानाने सर्वांना सांगते की, "हा माझा विद्यार्थी आहे." तिच्या सकारात्मक दृष्टिकोनामुळे एका मस्तीखोर विद्यार्थ्याचे आयुष्य बदलले होते. त्याने केलेली तक्रार तिने मनात न ठेवता, स्वतःमध्ये सुधारणा करण्यासाठी वापरली आणि त्याचेच फळ आज तिच्यासमोर होते.
शर्मिला गावस नुकतीच बी.एससी. बी.एड. पूर्ण करून शाळेत रुजू झाली होती. तिचे वय साधारण २२ वर्षे होते, तर तिच्या नववीच्या वर्गात चक्क २० वर्षांपर्यंतची मुले होती. ही गोष्ट १५-२० वर्षांपूर्वीची असल्याने त्यावेळी 'सीसीई' (CCE) पद्धत अस्तित्वात नव्हती; मुले नापास व्हायची आणि एकाच वर्गात अनेक वर्षे घालवायची. या वातावरणामुळे शर्मिलाचा थोडा गोंधळ उडाला होता. तिचा विषय 'गणित' होता, त्यामुळे नेमके कुणाला आणि कसे शिकवायचे, हा प्रश्न तिच्यासमोर होता. वर्ग फक्त २५ मुलांचा असला, तरी ही मुले अतिशय खोडकर होती. सुरुवातीला काही सुचेना म्हणून शर्मिला फक्त लक्ष देऊन शिकणाऱ्या मुलांनाच शिकवायची आणि वर्गाबाहेर पडायची.
असेच काही दिवस गेले आणि शैक्षणिक वर्ष संपायला काही महिने उरले होते. दरम्यान, शाळेत एका समुपदेशिकेने मुलांसाठी कार्यशाळा घेतली. त्या कार्यशाळेनंतर मुख्याध्यापकांनी शर्मिलाला बोलावून घेतले आणि सांगितले, "शर्मिला, संदीप नावाच्या मुलाने तुझ्याविरुद्ध एक तक्रार केली आहे. तुझे फक्त काही मुलांकडेच लक्ष असते आणि तू इतरांना न शिकवता वर्गातून निघून जातेस, असे त्याचे म्हणणे आहे. आता तू एक काम कर, त्याला वर्गाचा मॉनिटर बनव आणि त्याच्याकडे विशेष लक्ष दे."
शर्मिला आधीच गोंधळलेली होती, त्यात या तक्रारीमुळे तिला नेमके काय घडतेय हे कळेनासे झाले. आपला अनुभव कमी असल्यामुळे ही चूक झाली असावी, याची तिला जाणीव झाली. खरोखरच तिचे इतरांकडे दुर्लक्ष होत होते. आपली चूक उमजताच तिने संदीपबद्दलचा आपला दृष्टिकोन बदलला. मुख्याध्यापकांच्या सूचनेनुसार तिने त्याला मॉनिटर केले आणि त्याच्या अभ्यासाकडे लक्ष देऊ लागली.
वर्ष संपत आल्यामुळे त्यावर्षी संदीप नववीत नापास झाला, तरीही शर्मिलाच्या बदललेल्या वागणुकीमुळे त्याचा शिकण्याकडे कल वाढला. जो विद्यार्थी गणित विषयात पूर्णपणे कच्चा होता, तो आता वर्गात पहिला येऊ लागला. पुढे तो दहावीही उत्तीर्ण झाला. इंग्रजी आणि विज्ञान या विषयांत अडकल्यामुळे त्याला दोन प्रयत्न करावे लागले, पण त्याने जिद्द सोडली नाही.
आज तो विद्यार्थी स्वतःचा व्यवसाय यशस्वीपणे करत आहे. 'इव्हेंट मॅनेजमेंट', पार्टी अरेंज करणे आणि डेकोरेशन करणे ही सर्व कामे तो उत्तमरित्या सांभाळतो. अनेक वर्षांनंतर जेव्हा शर्मिलाला मुलगी झाली, तेव्हा तिच्या मुलीच्या बारशाचे डेकोरेशन संदीपनेच केले. आज शर्मिला अभिमानाने सर्वांना सांगते की, "हा माझा विद्यार्थी आहे." तिच्या सकारात्मक दृष्टिकोनामुळे एका मस्तीखोर विद्यार्थ्याचे आयुष्य बदलले होते. त्याने केलेली तक्रार तिने मनात न ठेवता, स्वतःमध्ये सुधारणा करण्यासाठी वापरली आणि त्याचेच फळ आज तिच्यासमोर होते.
एखाद्या शिक्षिकेला आपल्या विद्यार्थ्याची प्रगती पाहून होणारा आनंद आणि समाधान खरोखरच खूप मोठे असते.
