एका सुंदर आणि अतिशय घनदाट जंगलात एक खूप जुने वडाचे झाड होते. त्या झाडाच्या एका उबदार ढोलीत एक म्हातारा पोपट राहायचा. त्याचे नाव होते मिट्ठू आजोबा. मिट्ठू आजोबांचे शरीर आता थोडे थकले होते, पण त्यांचे डोळे मात्र अतिशय तेजस्वी होते. त्यांनी आयुष्यात खूप पावसाळे पाहिले होते, त्यामुळे त्यांना जंगलाचा कानाकोपरा माहिती होता. कोणता प्राणी चांगला आणि कोणता दृष्ट, हे ते दुरूनच ओळखायचे.
त्याच वडाच्या झाडाखाली जमिनीच्या आत एक छोटेसे सुंदर घर होते. त्यात सश्यांचे एक गोड कुटुंब राहायचे. त्या कुटुंबात चिंटू आणि पिंटू नावाचे दोन इवलेसे सश्यांचे भाऊ होते. त्यांचे कान लांब-लांब, नाक गुलाबी आणि शरीर कापसासारखे पांढरेशुभ्र व मऊ होते. हे दोघेही खूप खोडकर होते. दिवसभर इकडून तिकडे उड्या मारणे आणि गाजराच्या शेतात धुमाकूळ घालणे हाच त्यांचा उद्योग!
एका सोनेरी सकाळी, सूर्यकिरणे झाडांच्या पानांतून डोकावत होती. मिट्ठू आजोबा आपल्या फांदीवर बसून चवदार पेरू खात होते. अचानक त्यांना चिंटू आणि पिंटू दुरवरच्या दाट झुडपांकडे जाताना दिसले. मिट्ठू आजोबांनी ओरडून त्यांना थांबवले, "अरे माझ्या सोन्यासारख्या मुलांनो, इकडे या बरं! त्या बाजूला जाऊ नका. तिथे लांडग्याची गुहा आहे. तो खूप धूर्त आहे. उगीच बाहेर लांब फिरू नका रे!"
चिंटूने आपले लांब कान हलवले आणि हसून म्हणाला, "मिट्ठू आजोबा, तुम्ही पण ना.. किती घाबरता! आम्ही आता मोठे झालो आहोत. आमचे पाय बघा किती मजबूत आहेत. लांडगा आला तरी आम्ही एका उडीत गायब होऊ!" असे म्हणून त्या दोघांनीही मिट्ठू आजोबांच्या सल्ल्याकडे दुर्लक्ष केले आणि नाचत-गाजत रानात निघून गेले.
थोड्या वेळाने चिंटू आणि पिंटू एका निर्जन जागी पोहोचले. तिथे रसाळ गवत खाण्यात ते दंग होते. अचानक झुडपांमागे सळसळ झाली आणि एक मोठा, राखाडी रंगाचा लांडगा बाहेर आला. त्याचे डोळे क्रूर होते आणि दात अणकुचीदार! त्याला पाहून सश्यांची बोबडीच वळली. त्यांच्या चिमुकल्या काळजाचा ठोका चुकला. पण लांडगा खूप लबाड होता. त्याने लगेच आपला आवाज अगदी गोड केला.
तो लांडगा लंगडल्याचे नाटक करत म्हणाला, "अरेरे! किती गोंडस मुले आहात तुम्ही! घाबरू नका हं, मी तर तुमचा मित्र आहे. माझ्या पायाला थोडी दुखापत झाली आहे. माझ्या गुहेत मी खूप रसाळ लाल गाजरे आणि मऊ मऊ गवत आणून ठेवले आहे. मला एकट्याला ते खाता येत नाहीये, तुम्ही माझ्या सोबत याल का खायला?" लांडग्याचे ते 'साखरपेरणी' बोलणे ऐकून चिंटू आणि पिंटू भुलले. त्यांना वाटले हा लांडगा तर खूपच दयाळू आहे. ते हळूहळू लांडग्याच्या जवळ जाऊ लागले.
मिट्ठू आजोबा मात्र झाडावरून हे सर्व दुरून पाहत होते. त्यांना समजले की आता मुलांचा जीव धोक्यात आहे. त्यांनी लगेच एक शक्कल लढवली. ते जोरात ओरडत सश्यांजवळ पोहोचले आणि लांडग्याला उद्देशून म्हणाले, "अरे वा लांडग्या दादा! तुम्ही इथेच आहात का? बरं झालं भेटलात! मगाशी पलीकडच्या टेकडीवर दोन शिकारी बंदूक घेऊन तुम्हालाच शोधत होते. ते म्हणत होते की या लांडग्याची कातडी खूप छान आहे, आज त्यालाच पकडूया. ते आता इकडेच येत असतील!"
'शिकारी' आणि 'बंदूक' हे शब्द ऐकताच लांडग्याची पाचावर धारण बसली. त्याची सगळी भूक पळाली. शिकार्यांच्या भीतीने त्याने शेपूट पायात घातली आणि एका क्षणात तिथून जंगलात पळ काढला.
लांडगा पळून गेल्यावर चिंटू आणि पिंटू थरथर कापत होते. त्यांना आपली चूक समजली होती. ते मिट्ठू आजोबांना बिलगले आणि रडत म्हणाले, "आजोबा, आम्हाला माफ करा. आम्ही तुमच्या अनुभवाचा अनादर केला. जर तुम्ही वेळीच ती युक्ती लढवली नसती, तर तो लांडगा आम्हाला खाऊन टाकला असता."
मिट्ठू आजोबांनी मायेने त्यांच्या पाठीवरून हात फिरवला आणि म्हणाले, "बाळांनो, प्रत्येक चमकणारी गोष्ट सोनं नसते आणि प्रत्येक गोड बोलणारा माणूस मित्र नसतो. अनुभव हाच मोठा गुरु असतो."
बोध: मोठ्यांचे अनुभव हे आपल्यासाठी संरक्षणाचे कवच असतात. त्यांचा दिलेला सल्ला नेहमी मानावा, कारण त्यात आपलेच हित दडलेले असते.
स्नेहा सुतार
