एका मोठ्या बागेत मुंग्यांचे एक खूप मोठे वारूळ होते. तिथे 'चिमी' नावाची एक इवलीशी आणि अत्यंत जिज्ञासू मुंगी राहायची. चिमीला नवनवीन गोष्टी बघायला खूप आवडायचे. एके दिवशी अन्नाचे कण शोधता शोधता चिमी आपल्या आईपासून आणि इतर मुंग्यांच्या रांगेपासून थोडी लांब निघून गेली. बागेत वाळलेल्या पानांचा सळसळाट इतका होता की, तिला आईने दिलेली हाक ऐकूच आली नाही. इकडे-तिकडे फिरता फिरता चिमी रस्ता विसरली आणि एका अनोख्या जागी येऊन पोहोचली.
समोर एक जुने, निळसर रंगाचे वारूळ होते. "आई बहुतेक इथेच शिरली असावी," असा विचार करून चिमीने धाडस केले आणि त्या वारुळात प्रवेश केला. पण आत पाऊल ठेवताच चिमीचे डोळे विस्फारले! ते साधे वारूळ नव्हते, तर पऱ्यांचे एक अद्भुत शहर होते. जमिनीवर मऊशार मखमली गालिचे अंथरलेले होते आणि वारुळाच्या भिंती हिऱ्यांसारख्या चमकत होत्या. वरून मधाचे छोटे छोटे कारंजे वाहत होते, ज्यातून गुलाबाचा गोड सुगंध दरवळत होता.
तिथे लहान-लहान पऱ्या हवेत उडत होत्या. त्या पऱ्यांचे रूप पाहून चिमी थक्क झाली. त्यांच्या पाठीवर फुलपाखरांसारखे रंगीत आणि पारदर्शक पंख होते, जे उडताना मंद प्रकाश देत होते. त्यांनी फुलांच्या नाजूक पाकळ्यांपासून बनवलेले सुंदर कपडे घातले होते. प्रत्येकीच्या डोक्यावर चांदीचा मुकुट होता आणि हातात एक छोटीशी जादूची काठी होती. चिमीला पाहून सर्व पऱ्या तिच्याभोवती गोळा झाल्या. चिमी थोडी घाबरली होती, पण सर्वात मुख्य परी 'झिमिली' पुढे आली आणि गोड हसून म्हणाली, "घाबरू नकोस चिमणी मुंगी! तू आमच्या जगात पाहुणी आहेस. तुझे स्वागत आहे!"
पऱ्यांनी चिमीला एका मऊ गुलाबाच्या पाकळीवर बसवले. चिमी खूप भुकेली आहे हे ओळखून झिमिली परीने आपली जादूची काठी हवेत फिरवली. बघता बघता तिथे मिठाईचा पाऊस पडू लागला! साखरेचे पांढरे खडे, मधाचे ताजे थेंब आणि मऊ पिठाचे गोड गोळे चिमीसमोर हजर झाले. चिमीने आयुष्यात पहिल्यांदाच एवढा स्वादिष्ट खाऊ खाल्ला होता. पऱ्यांनी तिला फुलांच्या मधाचे गार सरबत दिले आणि तिच्यासोबत खेळू लागल्या. पऱ्यांची गाणी आणि त्यांचा सहवास पाहून चिमीला वाटले की हे तर जगातील सर्वात सुंदर ठिकाण आहे. इथे काम करायची गरज नाही, फक्त खाणे आणि खेळणेच आहे.
खेळता खेळता संध्याकाळ झाली. पऱ्यांनी चिमीला विचारले, "चिमी, तुला आमचे जग आवडले ना? तू इथेच आमच्यासोबत कायमची राहून जा." चिमी क्षणभर विचारात पडली. इथे खूप सुख होते, मज्जा होती. पण अचानक तिला तिच्या आईची आठवण आली. तिला आठवले की, जेव्हा ती थकायची तेव्हा तिची आई तिला प्रेमाने कुरवाळायची. तिला तिच्या भावंडांसोबत रांगेत चालताना होणारे कष्ट आणि त्यानंतर मिळणारा आनंद आठवला.
चिमी पऱ्यांकडे बघून म्हणाली, "तुमचे जग खरोखरच जादुई आहे आणि तुम्ही खूप प्रेमळ आहात. पण मला माझ्या आईची आणि माझ्या घराची खूप आठवण येत आहे. तिथे आम्हाला कष्ट करावे लागतात, पण ते आमचे हक्काचे घर आहे. आईच्या कुशीत जो आनंद मिळतो, तो या राजमहालात सुद्धा नाही. मला माझ्या आईकडे जायचे आहे."
चिमीचे हे बोलणे ऐकून पऱ्या खूप खुश झाल्या. "शाब्बास चिमी! तुला तुझ्या घराची आणि कर्तव्याची जाणीव आहे, हे पाहून आम्हाला आनंद झाला," असे म्हणत झिमिली परीने एक उडता पतंग तयार केला. त्यावर बसून चिमी काही वेळातच आपल्या घरापाशी पोहोचली. तिथे तिची आई काळजीत तिची वाट पाहत होती. आईला पाहताच चिमीने तिला घट्ट मिठी मारली. तिने पऱ्यांनी दिलेला खाऊ आपल्या सर्व मित्रांना वाटला आणि पऱ्यांच्या त्या अद्भुत जगाची गोष्ट सांगितली.
बोध: जगात कितीही सुख-सोयी असल्या, तरी आपल्या माणसांची साथ आणि आपले घर हेच सर्वात मोठे सुख असते.
