एका छोट्याशा गावात चिनू नावाचा एक मुलगा राहायचा. चिनू दिसायला गोड होता, पण स्वभावाने मात्र थोडा खोडकर आणि हट्टी होता. त्याला एक मोठी बहीण होती, तिचं नाव मीनू; आणि एक मोठा भाऊ होता, ज्याचं नाव होतं राजू.
चिनूचं आपल्या भाऊ-बहिणीशी कधीच पटायचं नाही. सकाळी उठल्यापासून रात्री झोपेपर्यंत चिनूचं काही ना काही कारणाने भांडण चालू असायचं. कधी "राजू दादाने माझा चेंडू घेतला" म्हणून, तर कधी "मीनू ताईने मला टीव्ही बघू दिला नाही" म्हणून चिनू घर डोक्यावर घ्यायचा. जेवताना सुद्धा "मला मोठी वाटी हवी" किंवा "आईने ताईला जास्त भाजी दिली" अशा तक्रारी चिनूच्या असायच्या. आई-बाबा नेहमी समजावून सांगायचे, "अरे चिनू, आपण सगळे एकत्र प्रेमाने राहायला हवं," पण चिनू आपलं तोंड फुगवून कोपऱ्यात जाऊन बसायचा.
एकदा काय झालं, चिनूच्या मामाचं गावी लग्न होतं. पण चिनू, मीनू आणि राजूच्या शाळा चालू होत्या, त्यामुळे त्यांना घरीच राहावं लागणार होतं. आई-बाबांना महत्त्वाचं काम असल्यामुळे ते दोन दिवसांसाठी गावी गेले. जाताना आईने बजावलं होतं, "राजू, मीनू, चिनूची काळजी घ्या आणि तिघांनी मिळून राहा हं!"
आई-बाबा गेल्यावर पहिल्या दिवशी चिनूने खूप मज्जा केली. त्याने दादाचा गृहपाठ लपवून ठेवला आणि ताईच्या बाहुलीचे केस विंचरताना गोंधळ घातला. ताई आणि दादाने त्याला रागावलं नाही, उलट "अरे चिनू, नीट वाग ना" असं प्रेमानं सांगितलं. पण चिनूने त्यांचं काहीच ऐकलं नाही.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी चिनू उठला, पण त्याला अंथरुणातून उठावसं वाटेना. त्याचं डोकं खूप दुखत होतं आणि अंग सुद्धा गरम झालं होतं. त्याने हळूच हाक मारली, "आई..." पण आई तर गावी गेली होती. चिनूच्या डोळ्यात पाणी आलं. त्याला खूप एकटं वाटू लागलं.
तेवढ्यात मीनू ताई खोलीत आली. चिनूचा चेहरा लाल झालेला बघून ती जवळ धावत आली. तिने त्याच्या कपाळाला हात लावला आणि ओरडली, "अरे बापरे! चिनूला तर खूप ताप आहे. राजू दादा, लवकर इकडे ये!"
राजू धावत आला. त्याने पाहिलं की चिनू थरथर कापत होता. राजूने लगेच आईने सांगितलेल्या औषधांचा डबा काढला. मीनू ताईने थंड पाण्याच्या पट्ट्या चिनूच्या कपाळावर ठेवल्या. राजू दादाने चिनूच्या हातापायांना मालिश केली जेणेकरून त्याला बरं वाटेल.
चिनूला भूक लागली होती, पण काही खावंसं वाटत नव्हतं. मीनू ताईने त्याच्यासाठी छान मऊ मुगाची खिचडी बनवली. तिने स्वतःच्या हाताने त्याला घास भरवले. राजू दादाने चिनूला हसवण्यासाठी छोट्या गोष्टी सांगितल्या आणि त्याचे लाड केले. चिनूला आजारी असल्यामुळे खूप भीती वाटत होती, पण दादा आणि ताईने त्याला एकटं सोडलं नाही. ते दोघंही त्याच्या शेजारीच बसून राहिले.
रात्री चिनूला झोप येत नव्हती. राजू दादाने त्याचा हात हातात धरला आणि मीनू ताईने त्याला थोपटलं. चिनूला आता खूप छान वाटू लागलं. त्याला आठवलं की, कालपर्यंत तो या दोघांशी किती वाईट वागत होता. त्याचं मन भरून आलं. त्याने हळूच म्हटलं, "दादा, ताई... मला माफ करा. मी तुमच्याशी खूप भांडलो."
राजू दादा हसून म्हणाला, "अरे वेड्या, तू आमचा छोटा भाऊ आहेस. भावा-बहिणींमध्ये थोडी भांडणं तर होतातच, पण संकट आलं की आपण नेहमी एकमेकांच्या पाठीशी उभे राहायचं असतं."
मीनू ताईने चिनूच्या कपाळाचा मुका घेतला. दुसऱ्या दिवशी सकाळी जेव्हा आई-बाबा परत आले, तेव्हा त्यांना काय दिसलं? चिनू आता बरा झाला होता आणि तो दादा-ताईसोबत मिळून आनंदाने खेळत होता. आता चिनू अजिबात भांडत नव्हता. उलट, काही मिळालं की तो आधी दादाला आणि ताईला विचारायचा.
चिनूला कळून चुकलं होतं की, आपली भावंडं हीच आपली सगळ्यात मोठी शक्ती असतात. त्या दिवसापासून चिनूच्या घरात भांडणांचा आवाज कमी आणि हसण्याचा आवाज जास्त येऊ लागला!
- स्नेहा सुतार
