चिंटू नावाचा एक सात-आठ वर्षांचा गोड मुलगा होता. चिंटूचे आई-बाबा दोघेही नोकरीला जायचे. सकाळी लवकर निघाले की ते थेट संध्याकाळीच घरी यायचे. चिंटू दुपारी शाळेतून आला की घरात तो अगदी एकटाच असायचा. टीव्ही बघणे किंवा होमवर्क करणे यात त्याचा वेळ जायचा, पण त्याला खेळायला सोबत कुणीच नसायचे. त्याला खूप एकटं वाटायचं आणि तो रोज रोज त्या शांत घराला कंटाळला होता.
एक दिवस शाळेतून परतताना चिंटूला रस्त्याच्या कडेला एक छोटेसे, पांढऱ्या रंगाचे कुत्र्याचे पिल्लू दिसले. ते पिल्लू पावसात थोडे भिजले होते आणि थरथर कापत होते. चिंटूला त्याची खूप दया आली. त्याने इकडे-तिकडे पाहिले, पण पिल्लाची आई कुठेच नव्हती. चिंटूने हळूच त्याला आपल्या जवळ घेतले आणि घरी घेऊन आला. त्याला वाटले, "आता मला एक छान मित्र मिळाला! आता मी कधीच एकटा पडणार नाही."
पण संध्याकाळी जेव्हा आई-बाबा घरी आले, तेव्हा त्यांनी घरात पिल्लू पाहिले आणि ते खूप रागावले. बाबा म्हणाले, "चिंटू, तुला माहिती आहे ना आपण दोघेही कामावर असतो? या पिल्लाला कोण सांभाळणार? आणि घरात पसारा होईल ते वेगळंच!" आईनेही त्याला समजावले, "बेटा, आपण याला घरात नाही ठेवू शकत. उद्या सकाळी याला जिथून आणलं तिथेच सोडून ये." चिंटू खूप रडला, त्याने खूप विनवण्या केल्या, पण आई-बाबांनी त्याचे काहीच ऐकले नाही.
दुसऱ्या दिवशी जड अंतःकरणाने चिंटूने त्या पिल्लाला पुन्हा त्याच रस्त्यावर सोडून दिले. पण पिल्लू चिंटूला विसरले नव्हते. चिंटू जेव्हा शाळेला जायचा, तेव्हा ते पिल्लू धावत त्याच्याकडे यायचे. चिंटू सुद्धा आपल्या डब्यातली अर्धी पोळी किंवा बिस्किटे लपवून ठेवायचा आणि त्या पिल्लाला द्यायचा. ते पिल्लू रोज चिंटूच्या मागे मागे शाळेपर्यंत जायचे आणि सुट्टी झाल्यावर पुन्हा त्याला घराच्या गेटपर्यंत सोडून यायचे. चिंटूला त्याला पुन्हा घरात न्यायची खूप इच्छा व्हायची, पण आई-बाबांच्या भीतीमुळे त्याचे धाडस होत नव्हते.
एके दिवशी दुपारी चिंटूची आई काही कामासाठी लवकर घरी येत होती. ती सिग्नलवर आपली गाडी थांबवून उभी होती. समोरून चिंटू शाळेची बॅग घेऊन रस्ता क्रॉस करत होता. चिंटूचे लक्ष समोरून येणाऱ्या एका भरधाव ट्रककडे नव्हते. तो आपल्याच विचारात रस्ता ओलांडत होता.
अचानक, ते छोटे पिल्लू कुठून तरी धावत आले! ट्रक अगदी जवळ आला होता, पण त्या पिल्लाने जोरात भुंकत चिंटूच्या दप्तराला आपल्या तोंडाने मागे ओढले. चिंटू दचकून मागे सरकला आणि त्याच क्षणी तो ट्रक वेगाने निघून गेला. पिल्लाच्या प्रसंगावधानामुळे चिंटूचा जीव वाचला होता.
हे सर्व दृश्य सिग्नलवर उभ्या असलेल्या चिंटूच्या आईने पाहिले. तिचे काळीज धडधडले. ती धावत चिंटू जवळ आली आणि त्याला मिठी मारली. तिने पाहिले की तेच पिल्लू होते ज्याला तिने घराबाहेर काढले होते. तरीही त्या मुक्या प्राण्याने आपल्या मुलाचा जीव वाचवला होता. आईला आपल्या वागण्याचे खूप वाईट वाटले. तिचे डोळे भरून आले.
तिने चिंटूचा हात धरला आणि म्हणाली, "चिंटू, मला माफ कर. मी या पिल्लाचा जीव ओळखू शकले नाही. आजपासून हा आपला मित्र आहे. आपण याला घरी घेऊन जाऊया." चिंटूचा आनंद गगनात मावेनासा झाला. त्याने पिल्लाला उचलून घेतले आणि त्याचे नाव ठेवले, 'शेरू'.
आता चिंटू घरात कधीच एकटा नसतो. आई-बाबा कामावर गेले की शेरू आणि चिंटूची धम्माल सुरू असते. चिंटूच्या एकाकीपणावर शेरूच्या मैत्रीने कायमची मात केली होती.
तात्पर्य: प्राण्यांचे प्रेम निस्वार्थी असते, ते शब्दांशिवाय मैत्री निभावतात.
- स्नेहा सुतार
