एका गावात दिप नावाचा एक चुणचुणीत मुलगा राहायचा. दिपला रात्रीच्या वेळी आकाशातल्या चांदण्या मोजायला खूप आवडायचे. त्याचे आजोबा त्याला नेहमी सांगायचे, "दिप, हे तारे म्हणजे आकाशातले छोटे छोटे दिवे आहेत, जे आपल्याला अंधारात रस्ता दाखवतात."
एके रात्री जेवण झाल्यावर दिप आपल्या खोलीच्या खिडकीत बसून चंद्र-चांदण्यांशी गप्पा मारत होता. अचानक, त्याला आकाशात एक मोठी प्रकाशाची रेघ दिसली. एक छोटासा तारा आकाशातून निसटला आणि वेगाने खाली येऊ लागला. दिप पाहतच राहिला आणि तो तारा त्याच्या घरामागच्या अंगणात असलेल्या मोठ्या जास्वंदाच्या झाडापाशी धाडकन पडला!
दिपला खूप नवल वाटले. तो हळूच दबा धरत अंगणात गेला. तिथे पाहतो तर काय, एक छोटासा, चकाकणारा तारा जमिनीवर बसून हुंदके देऊन रडत होता. त्याचा प्रकाश थोडा फिका पडला होता. दिप जवळ गेला आणि त्याने हळूच विचारले, "अरे मित्रा, तू रडतोस का? आणि तू खाली कसा आलास?"
तो तारा रडत रडत म्हणाला, "माझं नाव चांदू आहे. मी आकाशात माझ्या मित्रांसोबत पकडापकडी खेळत होतो आणि माझा पाय घसरला. आता मला परत वर कसं जायचं हेच कळत नाहीये. मला माझ्या आईची आणि मित्रांची खूप आठवण येतेय."
दिपला चांदूची दया आली. तो म्हणाला, "चांदू, तू काळजी नको करू, मी आहे ना तुझा मित्र! मी तुला मदत करतो."
दिपने धावत जाऊन गोठ्यातली सर्वात मोठी बांबूची शिडी आणली. त्याने ती झाडाला लावून चांदूला वर चढायला सांगितले, पण चांदू फक्त दोन फूट वर जाऊ शकला. तारा आकाशाच्या तुलनेत खूपच खाली होता.
मग दिपला दुसरी युक्ती सुचली. त्याने आपल्या खोलीतून वाढदिवसाचे खूप सारे गॅसचे फुगे आणले. त्याने चांदूच्या कमरेला एक लांब दोरी बांधली आणि त्याला फुग्यांच्या मदतीने वर ढकलण्याचा प्रयत्न केला. पण हाय रे नशीब! वारा इतका जोरात होता की फुगे इकडे तिकडे उडू लागले, पण चांदू काही वर गेला नाही. चांदू पुन्हा जमिनीवर आला आणि अधिकच रडू लागला.
दिप आणि चांदू विचार करत बसले असताना, झाडावर राहणारे 'गंपू घुबड' तिथे आले. घुबड दादा चष्मा नीट करत म्हणाले, "दिप, हा तारा वजनाने खूप हलका आहे. पण तो उदास असल्यामुळे जड झालाय. जर तुम्ही याला खूप जोरात हसवलंत, तर तो आनंदाने फुग्यासारखा हलका होईल आणि पुन्हा आकाशात उडू लागेल!"
दिपला ही कल्पना आवडली. त्याने चांदूला जोक सांगायला सुरुवात केली. दिप म्हणाला, "चांदू, तुला माहितीये का? एकदा एक हत्ती मुंगीच्या घरात गेला आणि म्हणाला, 'मुंगीताई, गल्लीत खूप ऊन आहे, मला तुझ्या घरात थोडी जागा देशील का?' मुंगी हसून म्हणाली, 'हो नक्की, पण आधी तुझे शूज बाहेर काढून ये!'"
हे ऐकताच चांदूच्या चेहऱ्यावर हसू आले. मग दिपने त्याला माकडाच्या उड्या मारून दाखवल्या, विमानाचे आवाज काढून दाखवले आणि स्वत:चे गमतीशीर किस्से सांगितले. चांदू इतका जोरजोरात हसायला लागला की त्याचे पोट दुखू लागले. तो जसा हसू लागला, तसा त्याचा प्रकाश अधिकच तेजस्वी झाला. हसता हसता त्याचे शरीर हवेत तरंगू लागले.
"बघ दिप! मी वर जातोय!" चांदू आनंदाने ओरडला. तो हळूहळू उडत उडत ढगांच्या पलीकडे गेला. वर पोहोचल्यावर त्याने आकाशातून दिपला जोरात हात हलवला आणि 'थँक्यू' म्हटले. चांदूने जाता जाता दिपच्या अंगणात एक 'जादूची चकाकी' सांडली.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी दिप उठला तेव्हा त्याला वाटले की हे सगळे एक स्वप्न होते. पण जेव्हा तो अंगणात गेला, तेव्हा त्याला दिसले की त्याच्या अंगणातील साध्या झाडांची पाने आता रात्रीच्या वेळी हिऱ्यांसारखी चमकत होती. संपूर्ण अंगण प्रकाशाने न्हाऊन निघाले होते.
दिपने ही गोष्ट आपल्या आजी आणि आजोबांना सांगितली. आजीने प्रेमाने दिपला जवळ घेतले आणि आजोबा म्हणाले, "दिप, तू एका मित्राला हसवून त्याचे संकट दूर केलेस, हे सर्वात मोठे पुण्याचं काम आहेस!"
आजही, जेव्हा दिप रात्री आकाशाकडे पाहतो, तेव्हा त्याला एक तारा सर्वात जास्त चमकताना दिसतो. तो तारा दुसरा कोणी नसून दिपचा मित्र 'चांदू' असतो, जो तिथून दिपला बघून डोळा मिचकावतो.
तात्पर्य: संकटात सापडलेल्या मित्राला हसवले आणि मनापासून मदत केली की अशक्य गोष्टीही सोप्या होतात.
