शाळेला उन्हाळ्याची सुट्टी लागली होती. कुंजन आणि गुंजन हे भाऊ-बहीण आनंदात होते. यंदाही ते गोव्यातील आपल्या मावशीकडे जाणार होते. गोव्याचा निळाशार समुद्र, हिरवीगार झाडे, गार वारा आणि समुद्रकिनाऱ्यावरचा मऊ वाळूचा स्पर्श त्यांना खूप आवडायचा.
यावेळी त्यांनी आपल्या चुलत भावालाही सोबत आणले. तिघेही सात ते नऊ वर्षांच्या वयोगटातील होते. गोव्यात पोहोचताच त्यांची मजाच मजा सुरू झाली.
दर संध्याकाळी मावशी त्यांना कोलवा समुद्रकिनाऱ्यावर घेऊन जायची. तिथे ते वाळूची सुंदर घरे, किल्ले आणि बागा बनवायचे. कधी लाट येऊन घर वाहून जायचे, तर कधी ते पुन्हा नव्याने आणखी सुंदर घर बांधायचे.
एके दिवशी ते खेळत असताना जवळच एक छोटा मुलगा चेंडू पकडण्यासाठी धावत धावत समुद्राच्या दिशेने गेला. त्याचे आई-वडील गप्पांमध्ये इतके रमले होते की त्यांचे त्याच्याकडे लक्षच नव्हते.
अचानक एक मोठी लाट आली आणि त्या मुलाचा तोल गेला.
"अरे... तो पडला!" गुंजन ओरडली.
कुंजनने क्षणाचाही विलंब न करता जवळ उभ्या असलेल्या लाइफगार्डला हातवारे करून मोठ्याने हाक मारली.
"काका! लवकर या!"
तोपर्यंत तिघांनी किनाऱ्यावर पडलेली एक लांब दोरी उचलली. मोठ्या माणसांच्या मदतीने त्यांनी ती पुढे केली, जेणेकरून मुलगा लाटांमध्ये आणखी आत जाऊ नये.
लाइफगार्ड धावत आला आणि काही क्षणांतच त्या मुलाला सुरक्षित बाहेर आणले.
मुलगा घाबरला होता. त्याने थोडे पाणी गिळले होते. लाइफगार्डने त्याला आवश्यक प्रथमोपचार दिले. काही वेळात तो शुद्धीवर आला.
त्याचे आई-वडील धावत आले. त्यांच्या डोळ्यांत अश्रू होते.
"आज आमच्या मुलाचे प्राण तुमच्या प्रसंगावधानामुळे वाचले," त्यांनी कुंजन, गुंजन आणि त्यांच्या चुलत भावाला मिठी मारत म्हटले.
लाइफगार्डनेही त्यांच्या धाडसाचे कौतुक केले.
काही दिवसांनी पोलिसांनी आणि स्थानिक प्रशासनाने या तिघा मुलांना 'प्रसंगावधान आणि धाडस' यासाठी प्रशस्तीपत्र आणि स्मृतिचिन्ह देऊन सन्मानित केले.
घरी परतताना तिघे पुन्हा समुद्रकिनाऱ्यावर गेले. त्यांनी वाळूचे एक छोटेसे घर बांधले आणि त्यावर लिहिले
‘धाडस, मैत्री आणि प्रसंगावधान – हाच खरा मजबूत पाया!’
बोध : समुद्रकिनारी नेहमी मोठ्यांच्या देखरेखीखालीच खेळावे. संकटात घाबरून न जाता त्वरित मोठ्यांना किंवा लाइफगार्डला बोलावणे हेच खरे शहाणपण आहे.
- सोनाली सु. पेडणेकर
