आजच मी त्यांना फोन करणार आहे, त्यांच्याशी खूप बोलणार आहे आणि त्यांना सांगणार आहे की ते माझ्यासाठी किती महत्त्वाचे आहेत. कारण आई-बाबांसारखं निस्वार्थ प्रेम जगात दुसरं कोणीच करू शकत नाही.
माझं नाव असं काही खास नाही. मी फक्त एक सामान्य मुलगी आहे. अगदी तुमच्या शेजारी राहणाऱ्या कुणासारखी किंवा तुमच्या ओळखीच्या कुणासारखीच. पण आज मला अचानक आपल्या आई-वडिलांची खूप आठवण आली. असं होण्यामागे काही विशिष्ट कारण नाही; कुठला सण नाही, वाढदिवस नाही, किंवा मी कुठल्या संकटातही नाही. बस, आज सहज एक क्षण असा आला की माझं मन मात्र भरून आलंय आणि त्यांच्या आठवणींचा महापूर हृदयात दाटून आलाय.
मी लहान असताना माझे विचार खूप वेगळे होते. मला वाटायचं की आईचं काम फक्त रागावणे आणि चुका काढणे आहे, तर बाबा हे खूप कडक आणि धाक दाखवणारे आहेत. मला आठवतं, जेव्हा आई मला अभ्यासाला बसायला सांगायची किंवा लवकर उठायला लावायची, तेव्हा मला खूप राग यायचा. बाबांनी कधी खेळायला जाण्यापासून अडवलं की मला वाटायचं ते जगातील सर्वात कडक बाबा आहेत. पण आता, जेव्हा मी मोठी झाली आहे, स्वतःच्या पायावर उभी आहे आणि कधीतरी संध्याकाळी एकटी शांत बसते, तेव्हा मला त्यामागचा खरा अर्थ कळतो. आईचं ते प्रत्येक वेळी रागावणं हे रागावणं नव्हतंच, तर ती तिची अफाट काळजी होती. आणि बाबांच्या त्या कडक वागण्यामागे आणि शिस्तीमागे माझ्यासाठी एक अभेद्य संरक्षण कवच होतं, हे मला आता पावलोपावली जाणवतं.
त्यांनी कधीच बोलून दाखवलं नाही की ते थकले आहेत. बाबा दिवसभर ऑफिसमध्ये राबून यायचे, पण घरी आल्यावर त्यांच्या चेहऱ्यावर थकवा नसायचा; फक्त माझ्या हसऱ्या चेहऱ्याकडे बघून त्यांना बरं वाटायचं. आई सकाळपासून रात्रीपर्यंत घरकामात आणि आमची काळजी घेण्यात व्यस्त असायची, पण तिच्यासाठी तिचं सुख नेहमीच आमच्या सुखापेक्षा दुय्यम होतं. तिला एखादी नवी साडी नको असायची, पण मला शाळेतली नवी बॅग नक्कीच मिळायची. आज मी आयुष्यात जी काही बनली आहे, जिथे पोहोचली आहे, ते यश, ती ओळख फक्त आणि फक्त त्यांच्यामुळेच आहे. त्यांनी स्वतःच्या गरजा मारून माझी स्वप्नं पूर्ण केली.
पण एक गोष्ट माझ्या मनाला सतत टोचत राहते आणि दु:खी करते... की मी त्यांच्यासाठी आजवर नेमकं काय केलं? त्यांनी माझ्यासाठी त्यांचं सगळं दिलं. त्यांचा अमूल्य वेळ, त्यांचं निस्वार्थी प्रेम, आणि त्यांची स्वतःची कितीतरी अपूर्ण स्वप्नं. त्यांनी स्वतःची आयुष्यं माझ्या आयुष्याला आकार देण्यात खर्च केली. आणि मी? मी काय केलं? मी फक्त "मी व्यस्त आहे" किंवा "तुमचं नंतर ऐकते" असंच सांगत राहिले. कधी कामाचं ओझं, कधी अभ्यासाचा ताण, तर कधी मित्रांसोबतचा वेळ... या सगळ्यात मी त्यांच्यासाठी वेळ काढायला विसरून गेले. त्यांची चौकशी करायला मला वेळ मिळाला नाही.
कधीकधी मला खूप भीती वाटते. एक असं अस्वस्थ करणारं भय पोटात गोळा आणतं... की एक दिवस असा येईल जेव्हा माझ्याकडे त्यांना देण्यासाठी सगळं काही असेल. माझ्याकडे पैसा असेल, प्रसिद्धी असेल, मोठे घर असेल, सुख-सोयी असतील; पण ते घेण्यासाठी ते स्वतः तिथे नसतील. त्या दिवशी माझ्याकडे बोलायला हजारो शब्द असतील, त्यांना मिठी मारण्यासाठी हात आतुर असतील, पण ते ऐकायला आणि माझ्या मिठीत यायला कोणीच नसेल. हे सत्य इतकं भयानक आहे की मला आता प्रत्येक क्षणाची किंमत कळायला लागली आहे.
मला खूप खेद वाटतो की मी त्यांना कधीच "आय लव्ह यू" म्हटलं नाही. मला माहिती आहे ते मला खूप प्रेम करतात आणि मीही त्यांच्यावर जीव ओवाळून टाकते, पण ते शब्दांत व्यक्त करणं मला कधी जमलंच नाही. मी कधी त्यांना घट्ट मिठी मारली नाही, कधी त्यांच्या मांडीवर डोके ठेवून रडले नाही. पण आज, माझ्या मनात खूप काही साचलंय... मम्मी, तुझ्याशिवाय माझं अस्तित्व काहीच नाही. तू माझ्या आयुष्याचा आधार आहेस. आणि पप्पा, तुझ्याशिवाय मी खरंच कुठेच नाही.
म्हणूनच, आता मला वेळ गमावायचा नाही. आजच मी त्यांना फोन करणार आहे, त्यांच्याशी खूप बोलणार आहे आणि त्यांना सांगणार आहे की ते माझ्यासाठी किती महत्त्वाचे आहेत. कारण आई-बाबांसारखं निस्वार्थ प्रेम जगात दुसरं कोणीच करू शकत नाही.
