परस्त्रीचा नेहमी आदर करा. नातं विणायला वर्षं लागतात, पण ते तोडायला एक क्षणिक मोह पुरेसा असतो. आपल्या जोडीदाराचा विश्वास हा जगातील सर्वात मौल्यवान दागिना आहे.
‘आज मला खूप रडू येतंय... मी पूर्णतः एकटा पडलोय. खरोखर मी इतका कसा चुकलो? मला काहीच कळत नव्हतं की कळूनही मी वळत नव्हतो, हेच आता उमजत नाहीये. डोळ्यांतील अश्रू अनावर होत आहेत. ज्या बंगल्यात मी आणि सानवीने एकत्र सुंदर स्वप्नं पाहिली होती, आज त्याच बंगल्यात मी सुन्न होऊन बसलोय. माझ्या एका चुकीमुळे आज ती माझ्यासोबत नाहीये..."
रमेश स्वतःशीच पुटपुटत होता. बाहेर काळोख होता आणि तो शून्याकडे टक लावून बसला होता.
रमेश आपल्या आई-वडिलांचा एकुलता एक मुलगा. वडिलांच्या निधनानंतर आईसुद्धा तो धक्का सहन करू शकली नाही आणि काही काळातच तिचेही निधन झाले. रमेश एकाकी पडला होता, पण पदरी इंजिनीअरिंगची पदवी होती. अथक प्रयत्नांनंतर एका नामवंत कंपनीत त्याला नोकरी मिळाली. तारुण्याच्या उंबरठ्यावर असलेल्या रमेशला मुलींबद्दल आकर्षण वाटणं स्वाभाविक होतं, पण त्या आकर्षणाला संयमाची जोड नव्हती.
त्याच कंपनीत त्याची भेट सानवीशी झाली. सानवी हुशार आणि देखणी होती. रमेशने प्रयत्नांची पराकाष्ठा करून तिला प्रेमात पाडले. दोघांचे लग्न झाले. सानवीच्या सांगण्यावरून त्यांनी त्यांच्या जुन्या घराच्या जागी एक प्रशस्त बंगला बांधला, गाडी घेतली. लवकरच त्यांच्या आयुष्यात 'खुशी' नावाच्या गोंडस मुलीचे आगमन झाले. सगळं कसं स्वप्नवत सुरू होतं.
पण रमेशच्या मनात एक वेगळीच विकृती घर करू लागली होती. "लग्न झालं म्हणून काय झालं? इतर स्त्रियांकडे आकर्षित होण्यात काय गैर आहे?" अशा घातक विचारांनी त्याला ग्रासले होते. याच दरम्यान कंपनीत शालिनी नावाची एक नवीन मुलगी रुजू झाली. तिच्या सौंदर्यावर भाळून रमेशने तिचा पाठलाग सुरू केला. शालिनीला हे मुळीच आवडत नव्हते, तरीही रमेशने तिला प्रेमाचा संदेश पाठवला.
संतापलेल्या शालिनीने हे सर्व आपल्या घरच्यांना सांगितले. शालिनीचे कुटुंबीय थेट रमेशच्या घरी पोहोचले. सानवी आणि खुशीसमोर त्यांनी रमेशला चांगलाच चोप दिला आणि त्याचा व्हिडिओ बनवला. सानवीसाठी हा धक्का असह्य होता. ज्या पतीवर तिने जीवापाड प्रेम केले, त्याचे हे रूप पाहून तिच्या पायाखालची जमीनच सरकली. ती तातडीने खुशीला घेऊन माहेरी निघून गेली.
अंधाऱ्या खोलीत बसून रमेश या सर्व आठवणींत व्याकुळ झाला होता... इतक्यात... "पप्पा, पप्पा! उठा ना, किती वेळ झोपणार?" एक कोमल स्पर्श आणि खुशीचा आवाज कानावर पडला. रमेश दचकून जागा झाला. अंधाऱ्या रात्री रमेशला आपल्या कर्तृत्वाचा अभिमान वाटण्याऐवजी स्वतःचीच घृणा वाटू लागली होती. त्याने आरशात पाहिले तेव्हा त्याला स्वतःचा चेहरा ओळखीचा वाटेनासा झाला. ज्या हातांनी सानवीला सुखाची स्वप्ने दाखवली, त्याच हातांनी त्याने विश्वासाचा गळा घोटला होता. शालिनीच्या प्रकरणाने केवळ त्याचा अपमान केला नव्हता, तर त्याच्या आतल्या माणसाचाही अंत केला होता.
त्याला सतत जाणवत होतं की, क्षणिक मोहाच्या मागे धावताना त्याने आयुष्याची पुंजी असलेल्या 'विश्वासाला' कायमचं गमावलं आहे. घरात पसरलेली शांतता त्याला खायला उठत होती. खुशीच्या छोट्या खेळण्यांकडे पाहून त्याचे काळीज तीळ-तीळ तुटत होतं. 'मी खरंच पुन्हा कधी सानवीच्या नजरेला नजर देऊ शकेन का?' हा प्रश्न त्याला रात्रभर टोचणी लावत होता. पश्चात्तापाची ही आग त्याला आतून पोळून काढत होती आणि त्याला आता फक्त एका क्षमाशील स्पर्शाची आस लागली होती.समोर सानवी खुशीला कडेवर घेऊन उभी होती. तो केवळ एक भास नव्हता, तर ते सत्य होतं. त्या घटनेनंतर रमेशने पाय धरून सानवीची माफी मागितली होती. सानवीने त्याला केवळ घरासाठी आणि मुलीसाठी एक शेवटची संधी देऊन परत येण्याचा निर्णय घेतला होता.
आज रमेश पूर्णपणे बदलला आहे. तो आजही त्याच बंगल्यात राहतो, पण आता तिथे अहंकार नाही तर कृतज्ञता आहे. त्याला आता पक्कं समजलं आहे की, परस्त्रीकडे वाकड्या नजरेने पाहणं म्हणजे स्वतःच्या हसत्या-खेळत्या संसाराची राखरांगोळी करणं होय.
परस्त्रीचा नेहमी आदर करा. नातं विणायला वर्षं लागतात, पण ते तोडायला एक क्षणिक मोह पुरेसा असतो. आपल्या जोडीदाराचा विश्वास हा जगातील सर्वात मौल्यवान दागिना आहे. स्वतः आनंदाने जगा आणि दुसऱ्यांनाही सन्मानाने जगू द्या.
गौरी रोशन वेर्लेकर
