"मनी राणी, कुठे गेलीस गं? अगं आई, माझी मनी कुठे आहे?"
साऊ घरभर मनीला शोधत होती. पण मनी कुठेच दिसत नव्हती. साऊच्या डोळ्यांत पाणी आले. मनी ही साऊची लाडकी कुत्री होती. दोघींचे एकमेकींवर खूप प्रेम होते.
एके दिवशी साऊला मनी रस्त्याच्या कडेला जखमी अवस्थेत सापडली होती. साऊने आईच्या मदतीने तिला घरी आणले. तिच्या जखमांवर उपचार केले आणि तिची काळजी घेतली. हळूहळू मनी बरी झाली. साऊने तिचे नाव ठेवले, मनी राणी!
साऊ शाळेतून घरी आली की मनी धावत तिच्याजवळ येत असे. साऊ खेळायला गेली की मनीसुद्धा तिच्या मागे धावत असे. दोघी नेहमी एकत्र असत. पण एके दिवशी मनी घराबाहेर गेली आणि हरवली. साऊने तिला खूप शोधले. ती रात्रभर मनीची वाट पाहत होती. दुसऱ्या दिवशी साऊ आपल्या बाबांसोबत मनीला शोधायला गेली. एका घराजवळ तिला मनी दिसली.
"मनी राणीऽऽ!" साऊने आनंदाने हाक मारली.
मनी धावत तिच्याजवळ आली. साऊने तिला घट्ट मिठी मारली. तिच्या डोळ्यांत आनंदाश्रू आले.
"मनी, आता मला सोडून जाऊ नकोस गं!"
मनीने शेपूट हलवले. जणू ती साऊला होकार देत होती. त्या दिवसापासून साऊ मनीची अधिक काळजी घेऊ लागली.
बोध : मुक्या प्राण्यांवर प्रेम करा. त्यांची काळजी घ्या. कारण प्रेमाला शब्दांची गरज नसते!
